नेपालपत्र संवाददाता
राष्ट्रपति बनेपछि, मैले मेरो सुरक्षा टोलीलाई रेस्टुरेन्टमा खाना खान जान भनें। हामी संगै बस्यौं, र सबैले आफूलाई चाहेको कुरा अर्डर गरे।
हाम्रो अगाडिको टेबलमा एक जना मानिस खाना खानको लागि पर्खिरहेका थिए। मैले मेरो एक गार्डलाई भने, जानुहोस् र त्यो भद्र मानिसलाई हामीसँग सामेल हुन भन्नुहोस्… सिपाही मेरो निम्तो दिन गए। त्यो मानिस उठेर आफ्नो प्लेट लिएर मेरो छेउमा बस्यो।
उसले खाना खायो, तर खादाखेरि उसको हात निरन्तर काँपिरहेको थियो, र उसले आफ्नो खानाबाट टाउको उठाएन। जब हामीले खाना खान सक्यौं, उसले माथि नहेरी मलाई अभिवादन गर्यो। मैले उसलाई हात हल्लाएँ र ऊ गयो।
सिपाहीले मलाई भन्यो:
मदिबा, त्यो मान्छे धेरै बिरामी भएको हुनुपर्छ, किनभने उसले खाना खाँदा उसको हात काँप्न छोड्दैनथ्यो…।
अहँ त्यो पक्कै होइन, मैले जवाफ दिएँ। उसको काँपको कारण अर्कै छ।
त्यसपछि मैले बिस्तारमा व्याख्या गरें:
त्यो मान्छे मलाई राखिएको जेलको निर्देशक थियो… । मलाई यातना दिएपछि, म चिच्याएँ र पानी माग्दै रोएँ… । ऊ मलाई अपमान गर्न आयो - उसले मलाई गिल्ला गर्यो र मलाई पानी दिनुको सट्टा उसले मेरो टाउकोमा पिसाब गर्यो।
ऊ बिरामी छैन। ऊ डराएको हो, म अहिले दक्षिण अफ्रिकाको राष्ट्रपति छु, उसलाई जेल पठाउनेछु र उसले मलाई गरेको जस्तै गर्नेछु। तर म त्यस्तो छैन - यस्तो व्यवहार मेरो चरित्र वा मेरो नैतिकताको भाग होइन।
बदला लिने भावनाले राष्ट्रलाई नष्ट गर्छ जबकि मेलमिलाप खोज्नेहरूले तिनीहरूलाई निर्माण गर्छन्। जेलबाट निस्कँदा मलाई थाहा थियो यदि मैले मेरो सबै क्रोध, घृणा र आक्रोशलाई पछाडि छोडिनँ भने, म सधैंभरि कैदी रहनेछु…।
साभार : आफ्नोपन
