यो जगत ठूलो शून्य हो 
जीवन यसका गहना हुन् 
जो यस जगतलाई सिंगार्छन् 
अनि विलीन हुन्छन् अनन्तमा 
सृष्टिको गर्तमा 
यही सृष्टिको इतिहास हो I 

प्रकृति सृष्टिको स्वभाव हो 
नियम हो अविच्छिन्न अनादि 
जगत भने सृष्टिको आदि,
जो स्वयम् पनि शून्यको धूल हो 
अनि शून्य सृष्टिको मूल हो I 

तिम्रा मुट्ठीभर सास शून्य
सास अडिने बास पनि शून्य 
शून्यता खालीपन हो 
गर्भाशयको खोखलोपन 
तर सृष्टिको जेलिएको नियम I 

यसै खालीपन भित्र जो छ, अवस्थित छ 
जन्म छ, जीवन छ अनि मृत्यू निश्चित छ 
सबै यसै शून्यबाट उदाउँछन् 
अनि खाली हुन्छन् र यै विशाल शून्यमैं हराउछन् 
अन्त्यमा अनन्तमा शून्यानंतमा I 

म विचार शून्यावास्थामा छु I 
म शून्यको संज्ञान गर्दै शून्यमैं हराउँदैछुँ  
माथिबाट शून्याकास हेर्दोछ अनन्तकालदेखि, 
म पनि माथि हेर्दैछुँ 
मेरो अनन्त यात्राको अभिलाषा बोकेर I 

(कविको प्रकाशित हुँदै गरेको पुस्तक ‘शून्यको यात्रा र अन्य कविताहरू’ बाट)I