टंक कार्की
सोभियत सत्ताको लगभग ७२ वर्षको कार्यकालमा सोभियत कम्युनिष्ट पार्टीका पूर्ण तथा वैकल्पिक गरेर जम्माजम्मी ३७०० केन्द्रीय कमिटी सदस्य भए | (सन् १९३४मा पार्टीको केन्द्रिय कमिटिमा ७१ जना पूर्ण सदस्य थिए, सन् '७६मा आई पुग्दा त्यस्ता सदस्य २८७ पुगेका हुन् |) ति मध्ये जम्मा तीन जना मात्रै केन्द्रीय कमिटी सदस्यका छोरा थिए : लिओनिद ब्रेझनेभका छोरा युरी ब्रेझनेभ, आन्द्रेय झदानोभका छोरा युरी झदानोभ र मार्शल आई गोभोनोभको छोरा जनरल भी गोभोनोभ |
त्यस अवधिमा भएका सोभियत सेनाका २० हजार जनरलमा तिनका छोराहरु मध्ये मुस्किलले १०० जति मात्रैले जनरल हुने मौका पाए होलान् | लेनिनकी जीवन संगिनी क्रुप्स्कायाको कम्युनिष्ट आन्दोलनमा आफैमा लामो, प्रतिवद्ध र सक्रिय भूमिका हुँदाहुँदै पनि लेनिनको अवसान पछि उनलाई सोभियत संघले राष्ट्रपति बनाएन, किनभने उनि भन्दा वरिष्ट अरु थुप्रै थिए | यो सब सांस्कृतिक सामन्तवादसंगको लरतरो छलाङ्ग थिएन |
तर त्यति मात्रै पर्याप्त भएन | पछि क्रमशः के पनि भयो भने पार्टीको माथिल्लो सोपानमा बस्नेहरुले दास युगिन मुल्य अनुसरण गर्दै लगे - नोकरशाहीतन्त्रले आफुलाई मालिकको रुपमा प्रतिष्ठापित गर्यो | निर्णय प्रक्रियामा सानो कोटरीको हालीमुहाली हुन थाल्यो | सोभियत कम्युनिष्ट पार्टीको गर्भगृहमा गैर कम्युनिष्टहरुले भित्रभित्रै नियन्त्रण गरी सकेका र विशाल जालो बनाई सकेका थिए | यस नयाँ वर्गको लालनपालनको निम्ति सामाजिक उत्पादनको ठुलो हिस्सा झ्वाम (shiphon) हुन थाल्यो |
छोटो अवधिमा अतुलनिय औद्योगिकीकरण गरेको मुलुकमा सामाजिक उपभोग्य वस्तुको गुणात्मक विकास हुन सकेन | समाजको आर्थिक संरचना खलबलियो | अनि भने समाजमा शासन प्रणाली (regime) प्रति नै वितराग (alienation) बढ्न थाल्यो | हुँदाहुँदा जे नियति भोग्नु थियो, अन्ततः भयो त्यहीं नै | अक्टोवर क्रान्तिले स्थापित गरेको सोभियत समाजवादी प्रणाली नै गर्ल्याम गुर्लुम ढल्यो |
इतिहास रचनाको आफ्नै गति शास्त्र छ |
साभार : टंक कार्कीजीकाे मुहारपुस्तिका
