युगकविको संस्मरणले भन्छ, “एउटा हातमा कुचो र अर्को हातमा बोरा लिएर सफा गर्न आएकी उनलाई देख्दा हाम्रो निगरानीमा रहेका पार्श्व दलका सिपाहीहरू र आठपहरियाहरू (उच्छृङ्खल शैलीमा) जिस्कन्थे । प्रत्युत्पन्न मति भएकी राममाया उनीहरूसित जिस्केर त्यही मौकामा हामीसित यताउतीका दुई–चारवटा कुरा चुहाएर जान्थिन् । त्यति मात्र होइन, हामी र अरु विभिन्न साथीहरूको घरको खबर पनि ओसारपसार गर्थिन् । ती बन्दीहरूको परिवारका सदस्यहरूले सिंहदबारको ढोकामा उनैलाई कुरिरहेका हुन्थे । उनीहरू बन्दी अवस्थामा रहेका आफ्ना परिवारका सदस्यलाई पिटे नपिटेको बारे पनि जिज्ञासा राख्थे” (श्रेष्ठ, २०५२ : १) ६) ।

“सिपाहीहरूले हामी र उनीप्रतिको कुरा थाहा पाए भने उनलाई के–कस्तो सजाय हुने हो भन्ने कुरा पनि उनलाई थाहा थियो । एकातिर हामीलाई खबर सुनाएर हामीलाई मद्दत गर्नु छ भने अर्कोेतिर आफूमाथि कटाक्ष हेर्ने सिपाहीहरूसित उनीहरूको मनलाई लठ्याउने कुरा पनि गर्नुपर्थ्यो । यो कलामा उनी निपुण थिइन् ।”“....उनलाई त्यहाँ खटिएका अफिसर तथा सिपाहीहरू चेतावनी दिँदै राजनीतिक बन्दीहरूबारे भन्थे, “यिनीहरू डरलाग्दा हुन्, यिनीहरूसित नचाहिँदा कुरा नगर्नू, जिब्रो थुत्लान्” (श्रेष्ठ, २०५२ : १) ४–५) । उनले पनि त्यहाँ कार्यरत सिपाही, आठपहरिया र अन्य स्टाफहरूलाई पचाईसकेकी रहिछन् । एकदिन एक सिपाहीले उनीमाथि लठ्ठी उठाउँदै नेवार भाषामा रिसाएजस्तो ठट्टामा केही भनेछ । जवाफमा उनले पनि मातृभाषामै जवाफ फर्काएको, माथि उल्लेखित वाणीले राजबन्दीहरूको मन छोएको रुपमा चर्चित भएछ, “व कठि जितः क्यने मते, व कठि क्यना जि ग्याय् मखुः सिपाहीयागु कठिं जुजुया शत्रु जकः बडे यानाच्वंगु दु.....।”